Naslagwerk.

Als ik het in 1 woord zou moeten samenvatten zou ik zeggen; GE-WEL-DIG !! Maar zoals bekend maak ik zelden een stukje reisverslag uit 1 woord. Dus ook vandaag niet. Zeker niet bij onverwachte ontwikkelingen in de nasleep van deze fijne vakantie. Ik had al aangegeven dat ik nog een klachtje bij United zou neerleggen over het “gemis” van de Plus-zetels. Dat is gebeurd en ik had ze gelijk maar een suggestie aan de hand gedaan hoe dat op te lossen. Daar zijn ze deels in mee gegaan. Geen reisvouchers, want daar kunnen we weinig mee. Maar ook geen verlenging van het E-Plus abonnement, helaas.

Dus ook nu weer (net als het voorjaar) mijlen. En niet zo’n beetje ook. Mijlen worden doorgaans afgemeten aan het ticket, de ticketklasse, dus de prijs die je ervoor betaald. Nu boeken wij in het algemeen de goedkoopste klasse tickets, dus krijgen we procentueel de minste mijlen. En die percentages zijn sinds kort, voor alle ticketklasses, ook nog eens naar beneden bijgesteld, dus dat wordt iets langer sparen voor een gratis ticket.

Maar de beloning van de klacht is riant, 7000 mijlen p/p, want onze, noodzakelijke, omgeboekte Lufthansa tickets zijn natuurlijk super last-minute en vallen daardoor in de hoogste klasse, en die brengt natuurlijk de meeste mijlen op. Daarvoor moesten we anders anderhalf keer heen en weer vliegen. Dank U wel, United Customer Care. Ook een bedankje voor Ticketmaster. Die hebben onze tickets van het afgelaste (en inmiddels verplaatste) concert in Pelham volledig vergoed. Rest ons nog de vraag; hoe was de vakantie, en viel het rijden mee ?

Nou, hoe de vakantie was stond al in de eerste zin. En het rijden ? Daar kun je hetzelfde woord wel voor invullen. Wat we er van geleerd hebben is dat we in komende rondreizen, als die er komen 😊, ongetwijfeld meer State Roads zullen rijden. Je schiet er net zo snel op als op Interstates, maar er is veel meer te zien. De backroads waren ook heel leuk, maar toch meer voor de motor, lijkt ons. Gaan we het misschien nog een keer doen, zo’n motortrip ? De tijd zal het leren, eerst maar weer Florida, ook geen straf. Het was in ieder geval een vakantie voor de top 3 mooiste vakanties.

Nog even een beknopte opsomming van de hotels;

Red Roof Inn (2 plaatsen aangedaan)
Goedkoop alternatief van middenklasse ketenhotels. Minder luxe als de bekende ketens, maar wel altijd goed en schoon. Prima ontbijtje inbegrepen. Motelvorm, maar wel met verdieping(en).

Baymont Inn & Suites (2 plaatsen aangedaan)
Iets duurder dan bovenstaand, en ook iets meer te bieden. Vending machines, klein assortiment koopwaar in de lobby. Iets uitgebreider ontbijt. Ook hier vaak de motelvorm (kamerdeur buiten).

Best Western
Middenklasse als bovenstaand. Fijne service van personeel, goed ontbijt, prima bedden, al waren die eigenlijk overal wel goed, met sommige uitschieters naar boven.

Hampton Inn
Dit was zo’n uitschieter. Niet alleen met het Hilton bed, maar ook het ontbijt was hier een paar slagen uitgebreider en beter dan ergens anders. Qua prijs iets hogere middenklasse, vandaar.

Quality Inn
Vergelijkbaar met Baymont en Best Western, midden middenklasse, al lag dit hotel wel een beetje ver weg van alles. Wel uitzonderlijk vriendelijk personeel en als de eerste 3 genoemde hotels voornamelijk bezet met mensen op doorreis en werkvolk. En daar is niks mis mee.

Days Inn
Een keten die we jarenlang overgeslagen hebben, maar de ligging van dit hotel, aan de Oceaan, gaf de doorslag. Een beetje onderhoud was wel nodig, al zal het hotel genoeg op z’n donder krijgen hier aan het water. Vervanging van personeel is een aanrader. Verder gewoon goed, ook het ontbijt.

En dan nu de specials

Shack Up Inn – Clarksdale MS
Qua apartigheid een aanrader. Graansilo’s, oude woonwagens, oude shotgunhuizen (voordeur, ellenlange gang, achterdeur, vandaar shotgun; schieten en niks raken) met illustere namen als Red House, House of Blue(s) rond een grote stalen schuur waar de lobby en de bar zich bevinden. Helaas niet altijd open, die bar. Sterker nog, zelfs geen enkel personeelslid aanwezig na 8 uur ’s avonds, ook niet in de lobby. Een auto is nodig om het dorp, met zijn bars en restaurants, en natuurlijk het Crossroads monument, te bereiken. Maar het was erg leuk, slapen in een ronde kamer.

Merry Acres – Albany GA
In koloniale stijl, uiterst vriendelijk personeel en een Pub en restaurant op het terrein. En gratis shuttlebus naar enkele andere restaurants van dezelfde eigenaar. Een fijn groot zwembad met diverse speeltoestellen, een fitnessruimte en mega TV aan het pooldeck. Mooi hotel

Inn at the Peachtree – Atlanta GA
Midden in Atlanta, tussen de torenhoge andere hotels en kantoren. Erg vriendelijk en behulpzaam personeel en een zeer goed ontbijt in de grote, luxe ontbijtzaal waar ook 24/7 koffie te halen is. In de lobby is een klein winkeltje met versnaperingen. De ligging is ideaal, op wandelafstand van de grote toeristische attracties van Atlanta. En de bonus is de mooie binnenplaats, met fijne zitjes en een leuke aankleding. Een fijne afsluiter van een nog fijnere vakantie.

Ik heb gezegd.

Advertenties

Su. 09-09-2018 Atlanta GA > Frankfurt DLD

Ja, die hadden wij ook niet verwacht. Ook zonder wekker zijn we er weer op tijd uit voor een bakkie. Na het ontbijt pakken we de restanten in en na het douchen en nog een bakkie krijgen we bericht dat onze chauffeur in de buurt is. Nog even een babbeltje en dan gaan we op weg met de biggish truck 🙂 . We krijgen eerst nog een stadstour van onze gids, o.a. langs het Capitol, waar we even illegaal stoppen voor een foto, en het voormalig Olympisch Stadion. En ook nog langs enkele van zijn werkplekken.

En dan is het door naar Hartsfield Jackson, Domestic Airport, want onze eerste vlucht is een binnenlandse (dachten we toen nog). Daar nemen we afscheid van onze toergids. Inchecken is in een paar minuten gepiept en nadat we nog even wat buiten hangen vinden we het tijd om door security te gaan. Daar staan behoorlijke rijen, bordje geeft aan 15-30 minuten, maar die worden behoorlijk efficiënt weggewerkt.  In minder dan 10 minuten staan we aan de andere kant. Daar gaan we op zoek naar een koffietent, en die zit niet ver van de rookruimte, dus dat scheelt 🙂 De cappu en biscuit gaan er wel in.

Ruim op tijd gaan we even bij onze gate verderop kijken en zien onderweg ernaar toe de vluchtstatus veranderen. De inkomende vlucht heeft vertraging en dat maakt dat onze verwachte aankomsttijd in DC ongeveer 4 minuten voor het vertrek van de Amsterdamvlucht zou zijn. Dat word dus onmogelijk overstappen.

Dus voegen we ons in de inmiddels redelijke rij wachtenden voor de balie van T17. Een klein uur later zijn we aan de beurt, en al onze zelfverzonnen scenario’s worden verworpen. Via Chicago, Newark, Houston, of zelfs rechtstreeks met Delta naar A’dam, niets van dat alles. We mogen met Lufthansa (een United partner) mee, eerst naar Frankfurt en dan weer westwaarts naar Amsterdam.

Niet helemaal gelukkig mee, maar het alternatief was een dag later vliegen. De boardingpassen moesten we nog wel even zelf regelen bij Lufthansa, 5 terminals verderop. En of we dan ook Eplus vliegen kan ze niet zeggen, en of we dat, bij niet krijgen, door United vergoed krijgen is ook nog een raadsel. Nu zijn die 5 terminals met de ondergrondse sneltrein wel fluks te overbruggen, dus we zijn ook redelijk op tijd bij gate F7 van Lufthansa. Maar daar staan meer omboekers, dus dat is afwachten. De jongedame die ons helpt kan ons wel naast elkaar krijgen, raam/gangplaats, meer voor de Eplus, hier Premium geheten moeten we wel zelf eerst betalen, €400,- p/p.

Dat laten we maar even wezen, da’s een keer zo duur als bij United, dat vergoeden ze nooit, ook al omdat we een abonnement hebben. Maar goed, we hebben stoelen, dus nog even snel naar de taxfree, waar ze tot onze verbazing weigeren ons spullen te verkopen, omdat de boarding al begonnen is. Wat een onzin, die boarding duurt nog zeker een half uur.  Maar ze zijn streng, dus helaas. Dat regelen we dan wel aan boord, waar we trouwens na First en Business als derde aan boord gaan, want ze boorden van achter uit, en wij zitten 52A+C, dus dat komt ook eens mooi uit.

Het is niet de Eplus ruimte die we gewend zijn, maar het is te doen. Aan de verzorging ligt het niet, die is gewoon goed, zelfs de warme doekjes komen weer eens voorbij. En natuurlijk een fijn Duits biertje bij de maaltijd. De vlucht duurt iets meer als 8 uur, en na de BBQ Beef slapen we er een groot deel van. Er is nog plek zat aan boord, dus Marion verkast op een gegeven moment een paar rijen naar achteren, zodat we beiden wat meer slaapruimte hebben. Wat we wel bijzonder vinden aan deze Airbus A340 is de trap. Niet naar boven zoals bij grote broer A380, maar naar beneden. Die leidt naar de toiletten, een stuk of 5, en een ruime wachtruimte.

Foto geleend van Google

Mo. 09-10-2018 Frankfurt DLD > Zwolle NED

Op Frankfurt International loopt alles gesmeerd, met de nadruk op lopen, want dat doe je hier wel. We komen aan in de Z-terminal (internationaal) en moeten vertrekken vanaf A. De Duitse douane werpt een korte blik in onze paspoorten en dan zijn we officieel in Europa. Bij onze vertrekgate, A30, staat een vliegtuig naar Amsterdam voor 8.05 en ik vraag of we daar in meekunnen. Had misschien gekund, maar we hebben ruimbagage, en die staat op de volgende vlucht, dus helaas. Maar de Lufthansa juffrouw weet ons wel te vertellen dat we vanaf gate A19 vertrekken, dus mogen we weer aan de wandel. En zo wandelen we naar een koffiestop.

Ze hebben er niet alleen lekkere cappuccino, maar ook currywurst, and when in Rome….. 😉 Wollen sie normale oder scharf/sehr scharf. Nou, doe die laatste maar, en er is geen woord van gelogen, ik ben gelijk klaarwakker. Marion houdt het bij een yoghurtje. Na een stop in de Camellounge gaan we naar de gate (waar ik dit inklop) en wachten we op de dingen die gaan komen. Met de taxfree is het trouwens ook helemaal goed gekomen, beter zelfs. De beoogde Malletjes zijn in de lucht nog goedkoper dan op Atlanta.

Binnen 2 uur landen we op Schiphol, en een half uurtje later stappen we in de Kia. Uiteindelijk zijn we een uurtje of 3 later thuis dan de bedoeling was, dus dat valt nog mee. Nu alleen nog even met United in de slag om de Eplus vergoed te krijgen. En wachten op de volgende trip, al duurt dat geen eeuwen meer.

Er volgt deze week nog een slotsom, en misschien een accommodatie-beoordeling, maar dat ziet U nog.

Gelopen Kilometers; Veel.

Sa. 09-08-2018 Atlanta GA > Go Fish & Then Some

Het is al weer onze laatste volle dag hier,en we hebben nog 2 dingen op de must-see list staan. Het eerste is het Georgia Aquarium, waar we gisteren al voor stonden, maar toch bewaard hebben voor vandaag. Eigenlijk maar goed ook, want Marion was een beetje op het web aan het neuzen, vond uit dat het het grootste aquarium ter wereld was, maar ook dat de kaarten online, zeker als je in de ochtend gaat, een stuk goedkoper zijn dan aan de kassa. Scheelt maar zo $10,- p/p. Kunnen we die mooi verlunchen.

We staan gepland voor tijdslot 9.30-10.00, dus om kwart over negen wandelen we de berg af, en zien dat Atlanta wakker begint te worden. Het is al goed druk bij zowel Coca Cola als het Aquarium, waar ook nog eens een kortingsdag voor opvoeders (lokale ouders) aan de gang is. Het aquarium is voor een groot deel met sponsorgeld opgebouwd, met name door Home Depot,die met zijn $250.000.000  de grootste sponsor was. En momenteel zijn ze al weer, alsof het nog niet groot genoeg is, een flink deel aan het bijbouwen. 

We beginnen onze expeditie bij de tropische vissen, Tropical Diver heet dit deel. Dat blijft toch altijd 1 van de mooiste delen van zo’n aquarium, met z’n mooie gekleurde visjes en koraal. We zien er zelfs 1 voorbij komen in originele Harley Davidson kleuren. En Nemo natuurlijk, die mag in geen enkel Amerikaans aquarium ontbreken.

De volgende stop is gelijk de trekker van Georgia Aquarium, Ocean Voyager, waar behalve “the usual suspects” ook 4 walvishaaien zitten. Dat is wat dit aquarium zo uniek maakt in de wereld. Buiten die grote jongens zitten er ook meterswijde manta’s, roggen en een 440 pounds zware groene zeeschildpad, genaamd Tank, die in de jaren 90 gered is uit zee bij St. Augustine Florida, nadat hij gewond was geraakt door een aanval van haaien. Hij is een gewillig fotomodel.

We maken het voeren nog mee en hebben dan wel genoeg oceaan gezien. Tijd voor een bakkie. De volgende stop is River Scout waar ook weer veel kleurrijke vissen en andere waterdieren voorbij komen, maar dan uit de diverse rivieren ter wereld. Ook hier kunnen we (Marion dus) weer wat leuke plaatjes schieten, hoewel de meeste riviervissen wat gewoontjes zijn,dus die slaan we over.

Ook in het volgende deel, Cold Water Quest maken we weer leuke plaatjes, maar die van de Papegaaiduikers (de duikfoto’s) kunnen direct de prullebak in want die zijn gewoon te snel voor de Iphone. Maar leuk om te zien is het wel. Net als de otters, ook van die vermakelijke dieren. Mooi om te zien zijn de zeesterren, zeepaardjes en anemonen. En we staan even stil bij de immer mooie Beluga’s.

Dan hebben we het wel gezien. Met de springshows van dolfijnen en zeeleeuwen hebben we sowieso niet veel op, dus gaan we een minuut of tien wandelen, met een tussenstop bij Starbucks, naar het hol van de leeuw. De NOS van Noord-Amerika (en de wereld), de vara van de Verenigde Staten, CNN. We gaan de studiotoer doen. Het moet gezegd, het is een imposant gebouw.

Na security mogen we de grootste vrijstaande roltrap ter wereld op, bijna 60 meter de lucht in om via 8 trappen, in de 50 minuten toer, weer aan te landen in het atrium, in de giftshop, uiteraard. In dit atrium zit een foorcourt die met gemak die in de grote outletcentra’s overklast, qua aantal eettentjes, en zit zelfs een klein politiebureau. Na de tour nemen we een hotdog van BurgerFi en die is zo gevuld, ook de gewone, dat hij niet met de handen te eten is. daar moet mes en vork bij. Maar ze smaken mooi. En ook de studiotoer is mooi. Je ziet wat dingen achter de schermen, wat technieken en vooral hoe goed en groot ze wel niet zijn. En Marion koopt nog een shirt ook. Kunnen we mooi Unisex, zij met CNN, ik met FNN 😉 

En dan is het wel tijd om nog 1 keer Centennial Parc te doorkruisen (wel van boom naar boom, want het is al weer 30+) en de Inn @ Peachtree weer op te zoeken voor verkoeling en een bakkie leut. Onze gastheer van de eerste dagen komt vanavond nog een biertje happen en de koffers moeten gepakt, dus druk, druk, druk. En dit verslag moet natuurlijk nog gemaakt.

Het biertje en de bijbehorende maaltijd gebruiken we, samen met Richard en een vriendin, weer bij Max Lager, onze overbuurman. En ook deze keer smaakt het allemaal weer prima. Richard stelt voor ons morgen naar Hartsfield-Jackson Airport te brengen en daar kunnen we geen nee tegen zeggen. Het was gezellig, en na een afzakkertje gaan we naar onze kamer om de rest vast in te pakken. Dan worden de restjes opgemaakt samen met America’s got talent en is het tijd om te gaan pitten. Het volgende verslag zal waarschijnlijk uit Nederland komen. Tot dan.

Gelopen Kilometers; 7.2

Fr. 09-07-2018 Atlanta GA > Coca Cola & more

Ook vandaag weer gewoon op tijd wakker, al is het wel zonde om de sponde te verlaten, hij/zij slaapt geweldig. Maar de koffie lonkt en zoals gewoonlijk haalt Marion vast twee bakkies op. Ik heb dat 1 keer geprobeerd deze vakantie, en de beide bakkies belanden voor de voordeur al op de grond, dus vandaar dat Marion dat, naar beider believen, maar weer doet. Na dit bakkie, uiteraard vergezeld door een peukie, schuiven we maar weer aan bij het ontbijt. En dat is hier een behoorlijk uitgebreid ontbijt, met onder andere warme Belgische wafels en ook pancakes, iets wat je niet vaak samen ziet op het buffet. Ook de rest is prima voor elkaar.

Het is gewoon een goed hotel, niet te groot (de rest er om heen zijn allemaal van die dichte hoge torens), en met een familiaire sfeer. En natuurlijk de leuke binnenplaats. Na het ontbijt mogen we nog even naar de kamer, want het buitenleven begint hier pas om 10 uur, en dat duurt nog een uurtje. Maar als je dan buiten bent weet je ook direct weer dat je in de grote stad bent. Aan alle kanten loeien sirenes, maar deze komt wel heel erg dichtbij.

We zagen op Google Maps dat er ook een soort van mall in de buurt moest zijn, maar die hadden wij nog niet ontdekt. Nou kan dat ook makkelijk, want hij zit ondergronds en je komt er binnen met de roltrap naar de Marta, het lokale openbaar vervoersbedrijf. Er zitten wat winkels, waaronder een hele grote CVS, waar ze werkelijk van alles verkopen, dus niet alleen Pharmacy, tot aan gekoeld bier aan toe 🙂 Verder zitten er tientallen eetgelegenheden, meeste foodcourt stijl, maar ook gewone zoals bijvoorbeeld Beninhana. Vanavond maar eens even weer naar toe lopen, dunkt ons.

Als je de berg afloopt kom je in, de foto zei het al, Centennial Olympic Park, een stadspark gecreëerd voorafgaand aan de Olympische Spelen die hier in 1996 gehouden zijn.. Mooi park met allerlei herinneringen aan de sporten en sporters van toen. We zien op de zuilen ook diverse Nederlandse namen voorbij komen, sommige bekend, heel bekend, maar ook nauwelijks bekend bij ons. Maar het is een mooi park om even een tijdje door te brengen.

Aan de overzijde van de weg zit World of Coca Cola, ook 1 van die dingen die op ons lijstje staat. Alles wat er op staat zit trouwens rondom het park, dus behalve die vreselijke berg waar ons hotel op staat op en af lopen is alles goed met de benenwagen te doen. Zelfs met de temperaturen van vandaag, het is weer 32 graden, en de zon schijnt behoorlijk op ons bolletje. Er valt af en toe een druppel regen, maar op dat moment zijn wij binnen, dus who cares.

We betalen de entree en treden dan de wereld van Coca Cola binnen. De eerste show staat op punt van beginnen, en in de haast vergeten we helemaal ons gratis blikje suikerdrank op te halen bij de ingang. Een jongedame verteld geanimeerd wat geschiedenis en dan is er een film. Een reclamefilm, wat dan weer een beetje tegenvalt. Ik had nog wat meer historie verwacht, maar het is een schaamteloze verheerlijking van het merk, en dat 6 minuten lang.

Dan gaan de deuren open en kun je onbegeleid de diverse zalen en shows gaan bezoeken. We gaan door de kluis waar je actief mag zoeken naar het geheime recept en je zelf kunt laten verzuipen in een glas Cola.Daarna zien weer een reclamefilm(pje), zien ook de daadwerkelijke kluis en staan weer in de centrale hal. 

Dan maar naar de proeverij, waar je 100 !! soorten Coca Cola producten kunt proeven, zo veel je wil, zo vaak je wil. Ik hou het bij een half bekertje van ieder continent, Marion doet het met nog minder, een lemonade en een fruitpunch, die kende ze toch al. Nu weer tijd voor een beetje geschiedenis.

 

Volgende halte is een 4D film, uiteraard ook over Coke, maar deze is wel leuk. Wind in je gezicht, stoelen die omklappen, kortom, leuk. Wij hebben wel genoeg Coke gehad, en gaan, zoals het hoort, door de souvenirshop naar buiten. En wat voor shop. Als Coke verslaafde mag je een extra hypotheek opnemen voordat je hier weg bent. Wij houden het bij een pen en een koelkastmagneet.

Voor de lunch (want zo laat is het al), gaan we naar het Pembroke (naam van de uitvinder van Coca Cola) Café aan de overkant, maar de ouwe Pembroke zal zich 3x omdraaien in z’n graf als hij dit zag. Een counter kleiner dan de kleinste Mac, super ongeïnteresseerd  personeel, een koffiemachine die niet werkt, wat ons pas meegedeeld word als we al besteld en afgerekend hebben, en 2 hotdogs waar de honden nog voor gevangen moesten worden. Creditcard weer teruggegeven, bedrag weer terug gestort, en 2 lemonades gevraagd in plaats van. En dan allemaal met een attitude alsof het onze schuld was. Goed, de hotdogs waren gerild en smakelijk en de lemonade niet berekend, maar dan toch nog.

We houden het voor nu even gezien, morgen staat bovenstaand en eventueel het Georgia Aquarium nog op de lijst, maar nu gaan we weer bergbeklimmen. Boven aan de berg begint het te sputteren, maar dan hebben wij al weer een dak boven ons hoofd. En het blijft nog wel even regenen ook. Maar een beetje bankhangen is ook niet verkeerd. En natuurlijk een beetje uitvissen waar we vanavond de maaltijd gaan gebruiken. Nu is er verderop in Peachtree Street, waar ook ons onderkomen aan zit, een keur aan restaurants, en natuurlijk het eerder genoemde foodcourt. Maar dat is voor tussendoor, wij gaan vanavond voor de Mexicaan.

Het RVS beeld zag ik gisteren al, en als stadgenoot van Ronald Westerhuis moet dat natuurlijk even op de foto. Net als 2 bekende tenten hier in de US. Maar even verderop komen we dan aan bij Alma Cocina, a modern Mexican cuisine, zoals het bord buiten zegt. En het moet gezegd, die moderne keuken bevalt ons goed, net als de “aparte” coctails. De koffie doen we thuis.

Gelopen Kilometers; 6.9

Th. 09-06-2018 Griffin GA > Atlanta GA

De laatste dag op de motorfiets, hoe vindt je zoiets. Aan de ene kant spijtig want het was een geweldig avontuur, maar aan de andere kant is een paar dagen niet werken (want dat is het ook) nu ook wel welkom. Griffin lig recht onder Atlanta, en normaal is mijn standpunt; de kortste weg is vaak de mooiste (geleend van Neerlands Hoop), maar deze vakantie, en zeker vandaag, niet.

En zo rijden we met een grote boog om Atlanta heen (Eagle Rider zit in het Noorden), maar eerst moet ik van Marion even haar “safety lock” (volgens Eagle Rider) op de foto zetten. Daar zet je in Nederland nog geen fiets mee vast, want dan ben je hem kwijt. Bij de Street Glide zit nog een schijfslot, maar ook 1 die je met een forse klap open hebt. Marion heeft van Richard een degelijk schijfslot kunnen lenen, en voelt zich wat meer gerustgesteld.

Niet dat je je hier echt zorgen hoeft te maken, want overal waar we komen zie je motoren onafgesloten staan, met de helmen aan het stuur, en soms zelfs de leren jassen/vesten gewoon over het zadel hangen. En daar gebeurt niks mee. Zal wel iets te maken hebben met de minder open grenzen en de betere strafmaten hier.

Uiteraard maken we deze korte rit nog wel een stop bij de Mac, voor een laatste cappuccino en nemen we gelijk via Facetime even contact op met onze contactpersoon in Atlanta. Maar die is niet eens in Atlanta, Lilburn, of zelfs maar in de buurt. Hij ging er van uit dat we Zaterdag weer kwamen en is “out of state”. Maar hij gaat wat regelen, en daar vertrouwen we volledig op.

Een uurtje later, het is net middag, komen we aan bij Hellbender Harley Davidson, buurman van verhuurder Eagle Rider. Daar kunnen we nog niet heen, want de Street Glide moet nog teruggebouwd naar de “oude staat” en die spullen liggen nog in de auto bij Cameron, de inwonende ex-stiefzoon van Richard. Maar die laat telefonisch weten er met een kwartiertje te zijn, en dat geeft ons mooi de tijd om hier wat rond te neuzen.

Het is moeilijk kiezen, maar gelukkig hebben we al wat gekozen. Marion wilde heel graag een speciaal tasje op de Ironhead, en die zouden we in Sandford FL gaan kopen, maar omdat we de motors gehuurd hebben bij de buurman krijgen we bij Hellbender 15% extra korting en heeft Richard dat tasje al vast besteld zodat het vandaag klaar lag. En dat ligt het. Scheelt toch weer een 100 euri’s met Nederland. Er gaat nog wat kledij mee, en dan is Cameron er.

De motor wordt omgebouwd, geretourneerd bij Eagle Rider, de balans op 0 gezet en de bagage met onszelf in een uiterst afgetrapte Geo Metro geladen. Een typische studentenauto, maar alles, inclusief ons, past er in, en hij brengt ons, AC-loos, terug naar de basis in Lilburn. We drinken nog wat, eten nog wat en dan doen we weer een first-time ervaring op. Marion besteld via de app een UberX, en het werkt en lukt ook nog. Binnen 5 minuten staat er een Honda Accord met oriëntaalse chauffeur voor onze neus. De auto ziet er nagelnieuw uit, en dat zeg ik hem ook, waarop hij begint te stralen, en verteld dat hij al 5 jaar oud is, maar hij er zeer zuinig op is.

Voor 27 dollar brengt hij ons downtown, wat we echt een koopje vinden. Hij krijgt dan ook een leuke fooi en een goede beoordeling. We worden gedropt bij de Inn at the Peachtree, weer een vondst van Marion. Een erg leuk hotel, met galerijen en een binnenplaats, en net 3 blocks van alle toeristenmeuk, en die willen we nu eenmaal bezoeken. Olympic Park, Coca Cola, CNN, van die dingen. En daar hebben we mooi een paar dagen de tijd voor. En om wat bij te komen van de motortocht, want dat is toch erg intensief bezig zijn. Maar we hebben genoten van iedere minuut op de weg.

Als de zooi op de kamer ligt willen we toch ook wat versnaperingen halen. Nu is er een Publix “in de buurt” dus gaan we die kant maar eens op. Volgens Google net een kilometer weg, en het lopen zou op een vlak oppervlak zijn. Nou, beide waren zeker niet waar. Het is wat verder, en heuvel op en heuvel af, en bij nog steeds 30+ graden is het een ware veldtocht. Maar je komt wel leuke dingen tegen, dus is het ook een beetje toeristische tocht. Minder leuk is het aantal zwervers/bedelaars wat je probeert aan te spreken. Onze Chinese Uberman (zijn Google Maps routeplanner was zelfs in het Chinees) had ons al een beetje gewaarschuwd, vooral voor de avond. Dan kon je beter niet lopend over straat. Maar nu is het geen probleem.

Met dat gewandel zie je wel wat meer dan vanuit een auto. Zo zien we ook ons restaurant van vanavond, Max Lager. Wie Max is zou ik niet weten, maar dat Lager slaat op bier, dat is duidelijk bij binnenkomst. Er staat een grote brouwketel bij de ingang en volgens de kaart brouwen ze daar hun eigen biertjes. Wij nemen er twee van, een Hopsplosion en een Fritz Keller Pils, samen met een Pork Chop en The Texan. En het geheel smaakt helemaal prima.

Na de maaltijd zien we verderop een hele zooi blauwe flitslichten met bijbehorend geluid en als echte rampnieuwsgierigen wandeen we dus die kant even op. En zoals zo vaak, veel lawaai en weinig geluid, want als we aankomen rijdt het hele circus al weer weg. Dus lopen we een blokje om terug naar het hotel en zien daarbij dat er minstens 2 liquorstores in de buurt zitten. Mocht de voorraad opraken hieven we in ieder geval niet meer zo ver van huis. De koffie is Keurig op de kamer, samen met een Chips Ahoy (Publix hè 😉 ). En ook vanavond speelt CBS weer een rol van betekenis.

Morgen op toeristenpad, maar nu in de korte boks en op slippers !

Gereden Kilometers; 119

Totaal Aantal Gereden Kilometers; 2892

Gelopen Kilometers; 6,2

We. 09-05-2018 Eastman GA > Griffin GA

Grauw, grauw, grauw (vrij naar Thé Lau), zo ziet de blik naar buiten er uit. Maar dat was voorspeld, veel bewolking, geen regen. Dat laatste zullen we vandaag ook niet meemaken, gelukkig. Maar nauwelijks op weg breekt de grauwheid en komt het hemelsblauw in beeld. En de temperatuur komt weer in de dertigers.

We gaan gewoon weer verder waar we gisteren gebleven waren, de US341 volgen. Alleen veranderd nu het landschap weer een beetje. Het is heuvels en dalen, met aan beide zijden enorme perzik en pecannotenplantages, hier en daar onderbroken door houtzagerijen. Ook vandaag is het weer mooi rijden voor ons.Op een derde van de rit leggen we aan bij, verrassing, de Mac voor de dagelijkse cappuccino. In het plaatsje Perry GA, wat ook weer zo’n typisch Small Town America stadje is zoals je die uit de film kent. 

En als je dan net buiten zo’n pittoresk stadje bent loopt daar een Interstate (in dit geval de 75) en zie je een ander terugkerend fenomeen van dit land. De kruising van de 75 en de 341 is er 1 zoals zovele. Minimaal 6 verschillende tankstations met evenzoveel verschillende prijzen en uiteraard zeker 10 verschillende fastfoodtenten. 1 ervan is de Mac, en daar zitten wij. Bij de buren, Marathon Gas, zijn de tanks gevuld en heb ik een kleine reparatie aan de Street Glide moeten doen. Eerder deze week was al een remlicht uitgevallen, en vandaag gaf ook het knipperlicht aan dezelfde kant de geest. Daar moest dus een nieuw lampje in.

Dat is gelukt en zo kan Marion ook weer zien waar we heen gaan. En dat is wederom de US341 op naar een volgende stop. Ik kan het blijven herhalen, maar het is hier gewoon heerlijk rijden, we raken er niet over uitgepraat. De brunchstop is vandaag in Barn(e)sville, dat is gewoon een must, alleen al voor de naam. Klein stadje, maar wel met een enorm college, verrassend genoeg het Gordon College geheten. We volgen de schoolgronden zeker 1 1/2 kilometer, zo groot. Maar aan het eind van de straat zien we de Gouden Bogen weer, en dat betekent “brunch”

Na “Schuurdorp” nemen we afscheid van de 341, of eigenlijk alleen van de 3, want we gaan verder op de US41 die ons uiteindelijk in Griffin brengt waar we inchecken in de Baymont Inn & Suites. Koffers geleegd en als een speer naar de Liquor Store voor wat Budjes. En dan met gezwinde spoed naar het zwembad, om het verhitte lichaam te koelen. Kortom, de routine van de dag. En we hebben ook al uitgezocht waar we gaan eten. Niet ver hier vandaan zit een Longhorn en die lokt ons beiden. Het is nog geen kilometer lopen, maar wel behoorlijk bergop, en dus niet geschikt voor deze temperaturen. Daarvoor pakken we de motor dan maar.

En zo kan het gebeuren dat ik na zeker 25 jaar weer een passagier achterop heb, en ook in jaren weer eens in de korte broek en op jezusnikes ga rijden. Het is maar een klein stukje en zeker het risico waard want de Flo’s Filet en de Ribeye smaken voortreffelijk. De koffie gebruiken we uiteraard in het hotel en de avond komen we door met TV en Buds. Morgen hebben we onze laatste rijdag en dan nog een dag of 3 Atlanta waarvan een deel bij vriend Richard. Maar dat hoort U allemaal nog.

Gereden kilometers; 192

Tu. 09-04-2018 Jekyll Island GA > Eastman GA

Tu. 09-04-2018 Jekyll Island GA > Eastman GA

Als we de gordijnen opendoen worden we vrolijk. Alle donkere luchten zijn verdwenen en de zon schijnt ons recht in de ogen. Dat geeft de motorrijdende burger weer moed voor vandaag. Snel even wat koffie gehaald in de ontbijtruimte die iets verderop op onze verdieping zit en even genieten op het balkon. En niet veel later schuiven we aan bij het behoorlijke uitgebreide ontbijt. Het slechte weer van de laatste dagen hebben we overigens te danken aan Gordon. In Nederland al figuurlijk, en voor sommigen ook letterlijk, een pain in the ass, maar dit is Gordon de tropical storm, die links langs Florida raast en ons ook opzadelt met het baggerweer.

We hijsen ons weer in de inmiddels opgedroogde kleding en merken direct dat het al best warm is. 28 graden zegt Yahoo, en het is net half tien. Dat beloofd wat. Ik heb de route van vandaag ietwat aangepast, want we zouden in eerste instantie via Brunswick de US341 opgaan, maar om in Brunswick te komen moet je een brug over (Sidney Lanier Bridge) formaat Mont Blanc en er staat een straf windje, dus daar hebben we geen zin in. Er is zelfs een windwaarschuwing.

Hij is 150 meter hoog, hoger dan de Sunshine Skyway in Tampa voor de kenners, dus wij slaan hier maar linksaf 🙂 Een stukje terug over de US17 waar we gisteren mee kwamen, en dan hebben we de keus, of Interstate 95, of iets verderop de oude verbinding naar het Noorden. Die nemen we dus, die is veel leuker om te rijden. En zo komen we uiteindelijk ook op de US341 naar Eastman. Dit is weer een gewone ordinaire highway met stukken van 65 MPH, maar ook aanliggende plaatsen waar de snelheid naar beneden mag. Dat vinden we fijn rijden, met die afwisseling. En je ziet nog eens wat.

Na een mijl of 50  doen we zo’n plaatsje aan, genaamd Jessup. Ook in Jessup hebben ze een Mac, maar een cappuccinootje zit er niet in vanochtend. De man van Melitta is het apparaat net aan het repareren, dus moeten we het met ordinaire koffie doen. We zitten hier volgens ons midden in houtkapland want het aantal vrachtwagens volgeladen met bomen is niet te tellen. En onderweg komen we diverse megagrote houtzagerijen tegen en snuiven we een paar keer de fijne lucht van versgezaagd hout op.

Bij de volgende Mac, in Hazelhurst, is de stoommachine wel werkend. Dat kan ook niet anders, want deze Mac is nieuw. Althans, herbouwd op de plek van de ouwe Mac. En dat brengt wat reuring in het dorp, want ze hebben zo maar de toiletten omgegooid. Heren zit nu rechts, en dames links. Terwijl dat 20 jaar andersom was ! Geen gekheid, dat is de discussie die we kunnen volgen, en ze vinden het maar niks. De manager weet ook even niet wat hij hier mee aan moet, maar wij vinden het wel vermakelijk.En de brunch smaakt er geen centimeter minder om. Another 45 miles to go.

En zo komen we aan in Eastman. Ik had eerst nog een prachtverhaal willen ophangen over Kodak, Paul McCartney en nog zo wat, maar mijn eega vond dat ik dat niet kon maken. Dus bij deze; de lichtgevoelige plaat is hier niet uitgevonden en de 2e mevrouw Macca, Linda, is hier niet geboren. Het is gewoon een middelgroot plaatsje, waar we bij de Quality Inn wel gelijk de kamersleutel krijgen, de kamer zelfs mogen uitkiezen en er dus 1 met een view on the pool en een asbak nemen.

En 1 block verder zit een Walmart, dus dat is na het uitladen van de bagage de eerste prioriteit. Ook in Eastman zijn de (keten)restaurants dun gezaaid en niet echt dichtbij (wat met 2 motoren gewoon lastig is), en bezorgen (pizzaboeren zat) hebben we niet veel zin aan. Dus had Marion gisteren al bedacht dat we wel wat bij de Deli van de Walmart konden uitzoeken. Dat zijn over het algemeen zeer goede maaltijden of losse gerechten, dus dat moet goedkomen. En we moeten er toch heen voor de dagelijkse Budvoorraad. Voor de voedselvoorziening slagen we prima. Kip, maaltijdsalade, toetjes en een 50cent PecanPie voor bij de koffie, maar het bier is een ander verhaal 

Ze hebben de grotemensenBud (niet die laffe Light), zelfs met speciaal Georgia etiket, maar alleen in bulkverpakking, 18 fles of 30 blik. En dat is voor 1 avondje wel wat veel. Dus kiezen we the next best thing, Yuengling. Dat klinkt erg Chinees, maar is een authentiek Amerikaans biertje, wat we al vaker hebben gehad en wat ook goed beviel. Het is zelfs de oudste Amerikaans brouwerij. We nemen een sixpack Traditional Lager mee en die smaakt prima.

Als de boodschappen binnen zijn nemen we een frisse duik en zien zwarte wolken, donder en bliksem langs ons voorbij trekken. Maar er valt geen drup bij de Quality Inn, en met de thermometer inmiddels op 32 graden en een stralend zonnetje kunnen we zeggen dat dit weer een prima vakantiedag was. En als je een beetje op tijd bent ga je dingen doen die je anders nooit doet. Laten we er maar van uit gaan dat het aan het warme weer ligt.

Gereden Kilometers; 253